बटाट्याची चाळ: विनोद हा किती गंभीर प्रकार असतो याचा पुरावा
एका चाळीतली माणसं आणि त्यांचे रोजचे प्रसंग. पु.लं.नी त्यातून जे उभं केलंय ते नुसतं विनोदी नाही - ते एका पूर्ण काळाचं चित्र आहे.
पुस्तकाचं नाव, लेखकाचं नाव किंवा नुसतं "एकटेपणा" असंही चालेल.
पांडुरंग सांगवीकर पुण्यात शिकायला येतो आणि हळूहळू सगळ्यापासून तुटत जातो. त्याच्या तुटण्याची भाषा नेमाड्यांनी अशी लिहिली आहे की ती साठ वर्षांनंतरही ताजी वाटते.
साठ वर्षांनंतरही ही कादंबरी तुमच्याच वयाची वाटते.
एका चाळीतली माणसं आणि त्यांचे रोजचे प्रसंग. पु.लं.नी त्यातून जे उभं केलंय ते नुसतं विनोदी नाही - ते एका पूर्ण काळाचं चित्र आहे.
आणीबाणीच्या काळातल्या एका छोट्या गावातली नववीची चार मुलं. त्यांचं वर्ष. बोकिलांनी ते इतकं खरं लिहिलंय की वाचताना स्वतःची शाळा आठवते.
मराठी दलित आत्मकथनाची सुरुवात इथून झाली. दया पवारांनी स्वतःचं आयुष्य कुठलंही झाकपाक न करता समोर ठेवलं.
माणसाला दोनच गोष्टी पुरतात - एक चांगलं पुस्तक आणि ते वाचून झाल्यावर त्यावर भांडायला मिळणारा एक माणूस.
निकालासह. एका ओळीत काय ठरलं ते इथेच कळतं.
परीक्षण नाही, नुसतं बोलणं. वाचनाबद्दल, लेखकांबद्दल आणि मधेच भलतंच काहीतरी.
आकडा गाठण्याच्या नादात वाचन ही स्पर्धा होऊन बसते. मग पुस्तक संपवण्यात आनंद उरत नाही, फक्त एक टिक मार्क उरतो.
हा वाद कट्ट्यावर कधीच संपत नाही. दोन्ही बाजूंकडे मुद्दे आहेत, पण एक गोष्ट बहुतेकजण विसरतात.
सुरू केलेलं पुस्तक संपवलंच पाहिजे हा नियम कुणी केला? आयुष्य लहान आहे आणि पुस्तकं खूप.
आठवडाभरात काय वाचलं, काय सोडून दिलं आणि का, हे थोडक्यात. जाहिराती नाहीत, भरताड नाही. आवडलं नाही तर एका क्लिकवर बंद करता येतं.
तुमचा ईमेल फक्त हे पत्र पाठवायला वापरला जाईल. दुसऱ्या कुणालाही दिला जाणार नाही.